మరణానంతర కులుకులు... టొఫీల్ గోట్యే, ఫ్రెంచి కవి

 

నేను చనిపోయిన తర్వాత, 

శవపేటిక కప్పు మూయకముందే,

నా బుగ్గలకు కాస్త ఎరుపునీ,

కంటికి కాటుకనీ అద్దండి. 

అతను ప్రమాణాలు చేసిన రాత్రి లానే

శాశ్వతంగా బుగ్గలపై గులాబి ఎరుపూ

నా నీలికళ్ళ రెప్పలక్రింద కాటుక నలుపుతో 

ఆ శవపేటికలో ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

నా శరీరాన్ని ఆ పాద మస్తకమూ

నార చీరలతో ముసుగువేసి కప్పొద్దు; 

బదులు, ఆ తెల్లవస్త్రాన్ని అంచులంట సంప్రదాయంగా

పదమూడు మడతలు వేసి అందంగా కుట్టండి.

ప్రతి ముఖ్యమైన చోటుకీ అలాగే వెళ్ళేదాన్ని:

అతని మనసు దోచుకున్నప్పుడు అదే వస్త్రాలంకరణ;

అతని తొలిచూపు దాన్ని పావనం చేసింది, అందుకే,

అతని కోసమే ఈ అలంకరణ కోరుకున్నది. 

నా  సమాధిమీద ఏ పూల అలంకరణలూ వద్దు,

తలగడలపై కన్నీటి అందమైన అల్లికలూ వద్దు;

నన్ను నా తలగడ అంచుమీద పడుకోబెట్టండి

నా జుత్తుని సముద్రంలా అన్నిదిక్కులా పరుస్తూ. 

ఈ తలగడ ఎన్నో మోహావేశపు రాత్రులను చూసింది

నిద్రతో బరువెక్కిన కనుబొమలు ఏకమవడమూ చూసింది,

ఆ తలగడా-పడవ తన నల్లని నీడలో

లెక్కలేనన్ని ముద్దులను లెక్కపెట్టి ఉంటుంది. 

నిద్రకీ, ప్రార్థనకీ రెంటికీ అనువుగా

దగ్గర చేసిన దంతాల వంటి తెల్లని చేతులలో

రోము నగరం వెళ్ళినప్పుడు పోపు అనుగ్రహించిన

స్ఫటికాలతో చేసిన తావళాన్ని ఉంచండి.  

అప్పుడు, అలాంటి పానుపుమీద పడుక్కుని 

మెలకువలేని నిద్రకు ఉపక్రమిస్తాను  

అతని పెదాలు నా పెదాలపై పలికాయి ప్రార్థనలు 

నా ఆత్మశాంతికి భగవంతుణ్ణీ, మేరీనీ స్తుతిస్తూ.  

.

టొఫీల్  గోట్యే 

(30 August 1811 – 23 October 1872)

ఫ్రెంచి కవి, నవలాకారుడు, నాటక కర్త, కళా-, సాహిత్య విమర్శకుడు

Posthumous Coquetry

.

Let there be laid, when I am dead,

Ere ‘neath the coffin-lid I lie,

Upon my cheek a little red,

A little black abut the eye.

 

For I in my close bier would fain,

As on the night his vows were made,

Rose-red eternally remain,

With khol beneath my blue eye laid

 

Wind me no shroud of linen down

My body to my feet, but fold

The white folds of mu muslin gown

With thirteen flounces as of old.

 

This shall go with me where I go:

I wore it when I won his heart;

His first look hallowed it, and so,

For him, I laid the gown part.

 

No immortelles, no broidered grace

Of tears upon my cushions be;

Lay me on my pillow's lace

my hair across it like a sea.

 

That pillow, those mad nights of old,

Has seen our slumbering brows unite,

And neath the gondola’s black fold

Has counted kisses infinite.

 

Between my hands of ivory,

Together set with prayer and rest,

Place then the opal rosary

The holy Pope at Rome has blest.

 

I will lie down then that bed

And sleep the sleep that shall not cease;

His mouth upon mouth has said

Pater and Ave for my peace.

.

Théophile Gautier

(30 August 1811 – 23 October 1872)

French Poet, Dramatist, Novelist, art- and literary-critic

(Tr: Arthur Symons)

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/757/mode/1up

కలలో తేడా లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్, అమెరికను కవి

  

చేతులు బార్లా జాపుకుని

వెచ్చగా ఎండలో ఏదో ఒక మూల  

పొద్దుపోయే దాకా చక్రపటాకీలా 

గిరగిరా తిరిగి గంతులేసుకుంటూ,  

నాలా నల్లగా, చిమ్మ చీకటిపడుతుంటే    

ఏ పేద్ద చెట్టు నీడనో చల్లగా  

జేరబడి సేదదీరాలన్నది

ఎప్పటిదో నా కల 

ముఖం మీద ఎండ కొడుతుంటే, 

చేతులు అడ్డంగా ముఖం మీదకి జాపుకుని, 

పగలల్లా తీరుబాటులేకుండా అటూ ఇటూ పరుగుతీస్తూ  

చివరకి, రోజు గడిచిందిరా దేముడా అనిపించుకుని 

సాయంత్రానికి, నా లా నల్లగా, రాత్రి పరుచుకుంటుంటే  

సన్నని పొడవైన ఏ చెట్టునీడనో 

అలసి, నీరసంగా కూలబడతాను 

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

February 1, 1901 – May 22, 1967

అమెరికను కవి 

Dream Variations

To fling my arms wide

In some place of the sun,

To whirl and to dance

Till the white day is done.

Then rest at cool evening

Beneath a tall tree

While night comes on gently,

Dark like me-

That is my dream!

To fling my arms wide

In the face of the sun,

Dance! Whirl! Whirl!

Till the quick day is done.

Rest at pale evening...

A tall, slim tree...

Night coming tenderly

Black like me. 

Langston Hughes

February 1, 1901 – May 22, 1967

American Poet 

2 poems of Dasarathi Krishnamacharya , Telugu Poet, Indian

  (జూలై 22, 1925 - నవంబర్ 5, 1987)

Today is Dr. Dasarathi's 95th  Birth Anniversary

My life, a garden that reaches out its hands for few jasmines,

My mind, a babe that pricks out its ears for a sonorous song,

My heart, a lotus that is all eyes for a streak of light

My age, an innocence that carts heels over head for a small tribute

 

I laughed when you laughed, and when

you cried your eyes out, was swept away

to the bourns of the worlds by the tears,

never able to swim through the oceans of grief. 

సీ.     ఒక కొన్ని జాజిపూవులకు కేలుసాచెడి వనము వోలినది జీవనము నాది

        ఒక కొంత గానమ్మునకు వీను నిక్కించు నిసువు బోలినది మానసము నాది

        ఒక చిన్ని వెల్గురేకకు నేత్రపుటినిచ్చు తమ్మివోలినది యంతరము నాది

        ఒక కొద్ది తీపి మాటలకు ఉబ్బి తబ్బిబ్బులయిపోవు చిరుతప్రాయమ్ము నాది

 

        నీవు నవ్విన నవ్వితి, నీవు కంట

        నీరు వెట్టిన ఆ నీటి ధారలందు

        కొట్టుకొనిపోతి లోకాల కొట్ట కొసకు

        తిరిగి రానైతి దుఃఖసాగరము నుండి.

 

No quilts are there to keep warm the new-born baby-bud,

Asleep in the lap of its just-labored mother, being drenched

In rain in the tamarind grove; let me strum on my ‘Fiery Lyre’

Lays of fire to keep the tad cozy, lest it should freeze in the cold.

 

.

 

చింతలతోపులో కురియు చిన్కులకున్ తడిముద్దయైన బా

లింత యొడిన్ శయించు పసిరెక్కల మొగ్గనువోని బిడ్డకున్

బొంతలు లేవు కప్పుటకు; బొంది హిమం బయిపోవునేమొ సా

గింతును రుద్రవీణపయి నించుక వెచ్చని అగ్నిగీతముల్

 .

Dasarathi Krishnamacharya

(22 July 1925 - 5 Nov 1987) 

Telugu Poet, Indian 

Poems Courtesy: Facebook page of Sri Parimi Sri Ramanath  

https://www.facebook.com/itisivam/posts/1001565506928457?notif_id=1595383570193179&notif_t=close_friend_activity

 

When it was Dark… Koduri Vijaya Kumar, Telugu, Indian Poet

That night…

When failure streamed down as a tear from lashes,

And, the contused body groaned in seething pain

Into that dark room entered Death taking storm for escort

And said:

 

“Look here, my friend! Your grief is as enduring as this rain

… there is nothing left in life…but grief!

Come! Embrace me!...

It is the balm that soothes your wounds.”

 

Breaking through the wounds, these words came out harshly:

 

“This soil has been bathed with their blood by martyrs!

I am a child of the land where even ploughs were turned to arms.

I am a fighter and love the fighting spirit in man

I can’t disgrace the sacrifices of my immortal lineage.  

 

A rolling of thunder was heard in the distance

And the doors opened all of a sudden.

Lo! There was neither storm… nor Death.

The room was flooded with effulgent radiance .

.

 

Koduri Vijaya Kumar

Telugu, Indian Poet

Koduri Vijaya Kumar

చీకటి గదిలో

.

ఓటమి కంటి చివరి చినుకై జారిన రాత్రి

దేహం గాయాల కూడలిగా మారి అలమటించిన రాత్రి

తలుపులు మూసి వున్న చీకటిగదిలో వర్షాన్ని వెంటేసుకు వొచ్చిన

మృత్యువు యిలా అంది:

 

 

 "... మిత్రుడా... యిటు చూడు! ఎడతెగని ఈ వర్షం నీ దుఃఖం!

... జీవితంలో దుఃఖం తప్ప మరేమీ లేదు.

రా! నన్ను ప్రేమించు...

నా కౌగిలి నీ గాయాలకు లేపనం!!"

 

దేహపు గాయాలను చీల్చుకుని, మాటలు కొన్ని యిలా కర్కశంగా వెలువడినాయి:

 

' వీరుల రక్తంతో తడిసిన మట్టి నా దేశం! నాగళ్ళు సైతం

ఆయుధాలుగా మారిన నేల, నా చిరునామా! మనుషుల

పోరాటాల్ని ప్రేమించే మనిషిని; మృత్యువును ప్రేమించలేను

అమరవీరుల త్యాగాలను అవమానించలేను '

బయటెక్కడో వురిమిన శబ్దం

గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి

వర్షమూ లేదు... మృత్యువూ లేదు

గదినిండా గొప్ప వెలుగు!

.

కోడూరి విజయ కుమార్

వార్త ఆదివారం 16 జూన్ 1997.

 

గాయపడిన మన్మధుడు... ఎనాక్రియన్, గ్రీకు కవి

ఒకసారి గులాబిదొంతరలలో పరున్న

మన్మధుణ్ణి ఒక తేనెటీగ కుట్టింది.

అంతే, కోపంతో వాళ్ళమ్మదగ్గరకి 

పరిగెత్తి, ఏద్చిగగ్గోలుపెడుతూ ఇలా అన్నాడు:

'అమ్మా! కాపాడే! నీ కొడుకు ప్రాణం పోతోందే!"   

"అరే నా బంగారు తండ్రీ! ఏమయిందమ్మా?"

అప్పుడు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ ఇలా అన్నాడు:

"రెక్కలున్న పామేదో నన్ను కరిచిందే,

జానపదులు దాన్ని తేనెటీగ అంటారే."

దాని కామె పకపకా నవ్వి, ముద్దులతో, 

కేశపాశంతో ముంచెత్తి, కన్నీరు తుడుస్తూ,  

"అయ్యో నాయనా! నవ్వొస్తోందిరా! దీనికే

ఉపద్రవం వచ్చినట్టు ఏడవాలిట్రా?

అలాగయితే నీ బాణాలతో అందర్నీ గాయంచేస్తావే  

వాళ్ళకి ఎంత బాధగా ఉంటుందో చెప్పు మరి? " 

.

(అనువాదం: రాబర్ట్ హెర్రిక్) 

ఎనాక్రియన్

582 - 485 BC

గ్రీకు కవి 

Anacreon

Greek Poet

Image Courtesy: Wikipedia

The wounded Cupid

.

Cupid, as he lay among

Roses, by a bee was stung.

Whereupon in anger flying

To his mother, said, thus crying,

Help! O help! Your boy’s a-dying.

And why, my pretty lad? Said she.

Then blubbering replied he:

A winged snake has bitten me,

Which country people call a bee.

At which she smiled, then with her hairs

And kisses, drying up his tears,

Alas! Said she, my wag, if this

Such a pernicious torment is;

Come, tell me then how great’s the smart

Of those thou woundest with your dart!  

.

(Tr: Robert Herrick) 

Anacreon 

582- 485 BC 

Greek Poet 

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/263/mode/1up

పాతపాట...యెహోష్, యిద్దిష్ కవి

పూదోటవంటి జపానులో ఎక్కడో

మారుమూల ఈ పాట పాడుకునే వారు:

ఒక సామురాయ్ లోహకారుడితో ఇలా అన్నాడు:

"నాకో కరవాలము చేసిపెట్టు 

అది నీటిమీద గాలితరగలా తేలికగా,

గోధుమ చేను కోతలపుడు పాడే 

పాటలా, చాలా సుదీర్ఘంగా,

ఏ పగుళ్ళూ లేక, పాములా చురుకుగా,

ఎటుపడితే అటు వంగుతూ

మెరుపువేగంతో కదలాలి!

పట్టుబట్టంత మెత్తగా, పల్చగా,

సాలెపట్టంతా సన్నగా,

చలీ, బాధంత నిర్దాక్షిణ్యంగా ఉండాలి."

"వీరుడా! చేతిపిడి మీద తమ ఆదేశం?"

"చేతి పిడి మీద, సజ్జనుడా,

ప్రవహిస్తున్న సెలయేటినీ,

ఒక గొర్రెల మందనీ,

పాడుతూ, పాపాయిని నిద్రపుచ్చుతున్న తల్లినీ

నా కోసం చెక్కు, " అన్నాడు.  

.

అనువాదం: మేరీ సైర్కిన్)

యెహోష్

(16th Sept 1872 – 10 Jan 1927)  

యిద్దిష్ కవి, అనువాదకుడు.

An Old Song (Yiddish)

.

In the blossom-land Japan

Somewhere thus an old song ran

Said a warrior to a smith

“Hammer me a sword forthwith.

Make the blade

Light as wind on water laid.

Make it long

As the wheat at harvest song.

Supple, swift

As a snake, without rift,

Full of lightnings, thousand-eyed!

Smooth as silken cloth thin

As the web that spider spin.

And merciless as pain, and cold.”

“On the hilt what shall be told?”

“On the sword’s hilt, my good man,”

Said the warrior of Japan,

“Trace for me

A running lake, a flock of sheep

And one who sings her child to sleep.”

.

(Tr: Marie Syrkin)

Yehoash (Solomon Bloomgarden)  

(16^th Sept 1872 – 10 Jan 1927)

Yiddish Poet, translator.

Poem Courtesy: 

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/234/mode/1up

జీవితమొక కల... పెడ్రో కాల్డెరాన్ బార్కా, స్పానిష్ కవి

మనం జీవించి ఉన్నంత కాలమూ 

జీవితమూ, కలా ఒకటిగా జీవిస్తాము. 

జీవితం నాకు నేర్పిన పాఠం ఇది:

జీవితం ముగిసిపోయే వరకూ మనిషి

తనదైన జీవితాన్ని కలగంటూనే ఉంటాడు 

మహరాజు తనొక మహరాజునని కలగంటాడు

అధికారం, అజమాయిషీ చలాయిస్తూ

మహరాజునని మోసగించుకుంటూ బ్రతుకుతాడు.

అతని గురించి చేసిన పొగడ్తలన్నీ 

గాలిమీద రాతల్లాంటివి, దారిలో కొంత

దుమ్మూ ధూళీ కూడా పోగిచేసుకుంటాయి 

అకస్మాత్తుగా మృత్యువా చివరిశ్వాస లాక్కునే వరకూ.

మృత్యువనే రెండో కలలో, ఎవరికీ

ఏమీ తెలియకుండా సర్వనాశన మైనపుడు  

ఈ సింహాసనంవల్ల ఏమి ప్రయోజనం?  

భాగ్యవంతుడు తన సంపదతో బాటుగా  

దా న్ననుసరించే భయాల్నీ కలగంటాడు;

నిరుపేద తన దైనిక అవసరాల్ని కలగంటాడు,

అతని దుఃఖాలూ, కన్నీళ్ళతోబాటు;

కాలక్రమంలో తన స్థితి మెరుగౌతున్నట్టూ,

తనుకూడా పదిమందికి దానంచేస్తున్నట్టూ,

శత్రువుల్ని తిడుతున్నట్టూ కలగంటాడు.

నేను చూస్తున్న ఈ విశాల ప్రపంచంలో

మనిషి తనెటువంటి వాడైనా, రెండో కంటికి

తెలియకుండా, తన కల తాను కంటూనే ఉంటాడు. 

నేనూ కలగంటూ కలకై ఎదురుచూస్తుంటాను,

నన్నెవరో సంకెలలలో బందించినట్టూ,

ఇప్పుడు నే ననుభవిస్తున్న బాధలన్నీ

గతంలో చేసిన మంచికి పర్యవసానాలని.  

ఇంతకీ, జీవితమంటే ఏమిటి? చరిత్రకెక్కిన ఒక కథా? 

జీవితమంటే ఏమిటి? అవధులులేని ఆవేశమా?

ఉన్నట్టు భ్రమింపజేసే వస్తువుల క్రీనీడ;

దానివల్ల వచ్చే ఎంత గొప్ప మంచైనా, చిన్నమెత్తే, 

అందరికీ జీవితమంతా ఒక కలగా కనిపిస్తుంది,

ఆ మాటకొస్తే, అసలు కలలన్నవే ఒక కల.

.

అనువాదం: ఆర్థర్ సైమండ్స్) 

పెడ్రో కాల్డెరాన్ ది ల బార్కా

(17 January 1600 – 25 May 1681)

స్పానిష్ కవి

From “Life is a Dream”

.

We live, while we see the sun,

Where life and dreams are as one;

And living has taught me this,

Man dreams the life that is his,

Until his living is done.

The king dreams he is king, and he lives

In the deceit of a king,

Commanding and governing;

And all the praise he receives

Is written in wind, and leaves

A little dust on the way

When death ends all with a breath.

Where then is the gain of a throne,

That shall perish and not be known

In the other dream that is death?

Dreams the rich man of riches and fears,

The fears that his riches breed;

The poor man dreams of his need,

And all his sorrows and tears;

Dreams he that prospers with years

Dreams he that feigns and foregoes,

Dreams he that rails on his foes;

And in all the world I see.

Man dreams whatever he be,

And his own dream no man knows.

And I too dream and behold,

I dream and I am bound with chains,

And I dreamed that these present pains

Were fortunate ways of old.

What is life? A tale that is told?

What is life? A frenzy extreme,

A shadow of things that seem;

And the greatest good is but small,

That all life is a dream to all,

And that dreams themselves are a dream.

(Tr: Arthur Symons)

Pedro Calderon de la Barca

Spanish Poet

(17 January 1600 – 25 May 1681)

 https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/647/mode/1up